AZ İNSAN AZ! HUZUR..

      Günümüz insanının en  büyük problemi ne deseler.Bahsi geçen kişi koca bir şehirde yaşıyorsa cevap yalnızlık olur..

      Kalabalıklar içerisinde yalnızlık hissi,kimsenin 'dost' olmadığından dem vurmak..Hepimizin ortak sorunu bu sanıyorum..

Pekii ,acaba biz ne kadar dostuz?

    Ya da asıl sorun DOST BULAMAMAK mı yoksa DOST OLAMAMAK mı?                                                                          

  İğneyi kendine misali önce kendimden başlıyorum.Şehir hayatına kendimi kaptırdığımdan beri farkettim ki insanlardan öz olarak uzaklaşıyorum.Belki de kendimi koruma şeklim bu.Görüştüğüm kişi sayısı bir elin parmaklarını geçmiyor.Az insan çok huzur felsefesine kaptırmışım gidiyorum.Ama..

  Az insan çok düşünce,fazlaca kaygı,anksiyete nöbetleri demek. Kesinlikle huzur demek değil arkadaşlar.Bunun üzerine çok düşündüm.Çünkü karşılaştığım herkes insanların değiştiğinden yakınıyordu.Bu mutsuz kalabalığın tam da içinde birisi olarak araştırdım ve çok okudum.Bu okumalarım esnasında da bir kitap keşfettim.Şehir hayatından kaçışı antidepresanlarda bulan,'dost bulamayan' biz insanlara yararlı olacağını düşünerek paylaşıyorum.

DR MUTLUHAN İZMİR

        Etrafınızda antidepresan kullanan en az bir kişi vardır ya da belki siz hayatınızın bir döneminde antidepresan kullanmışsınızdır.Bu kitap tam da bundan ve en başta anlattığım durumdan bahsediyor.Sizlerle kitabın küçük bir bölümünü paylaşmak istiyorum.Bakın doktor ne diyor?

     'İnsanlığı,yüzbinlerce yıldır içinde biçimlenmiş olduğu yaşam koşullarından uzaklaştıran yeni yaşam tarzının etkilerini sorgulamak ve ruhsal hastalıkları buna bağlayarak açıklamaya çalışmak uzun,meşakkatli ve TÜKETİME DAYALI günümüz toplumunun yapısında sermayenin işine gelmeyecek bir yoldur.Bunun yerine insanları,''beyninizdeki bir kimyasal sorun nedeniyle yeni yaşam biçimine uyum gösteremiyorsunuz'' diye ikna etmek ve ''bu sorunu giderecek ufak bir ilacımız var '' diyerek onları çözüm sunulduğuna inandırmaya çalışmak daha kolay gibi görünmektedir.

....Günümüzde ASIL SORUN beynimizdeki kimyasal sorun değil de ,başka başka nedenler olabilir.Örneğin RAHATIMIZA OLAN DÜŞKÜNLÜĞÜMÜZ,paylaşmaya yanaşmayan ve BİZİ YALNIZLAŞTIRAN bencil yapımız ,üretim yapan becerikli insan olmaktan uzaklaşarak TÜKETEN bir asalağa dönüşmemiz ve bu asalak ve zayıf yapımızı sevmekte güçlük çekmemiz ,bu nedenle kendimizle kavgalı olmamız ve kendimize yabancılaşmış olmamız..'

  Doktor ağır ifadelerle durumu tanımlamış olabilir.Açıklanan şey şu; yalnızlaşmayı seçen biziz..Bu duruma alışmak içinde beynimizi uyuşturmak zorunda değiliz..

PEKİ NE YAPMALIYIZ?
*Aranmayı beklemeyin.Arayın..
*Gereksiz olduğunu düşünseniz bile insan olduğu için önemseyin.Karşınızdaki konuşurken lütfen telefonunuza 5 dk da olsa bakmayın.(Bunu bizzat tecrübe ettim ;zamanında dedemin hastalığından ve ölümünden konuştuğum anda benden fotoğrafını çekmemi isteyen,bunu sosyal medyaya koymayı düşünen kişiyi bile hoşgörmüşlüğüm var.Bu kadarını isteme hakkım olduğunu düşünüyorum:))
*Ufak hediyeler alın.Düşünüldüğünü bilmek insana gerçekten çok iyi hissettiriyor ve daha sağlam ilişki kurmaya zemin hazırlıyor.                                                                             *Bunu bana nasıl söyler,bana nasıl kızar ya da öfkelenir demeyin.Karşınızdakinin de en az sizin kadar kızmaya,öfkelenmeye hakkı var.Çünkü en az sizin kadar insan!
*Size zamanında yardım etmemiş olanı da affedin.İnanın kırılmamak ve üzerinde durmamak insana inanılmaz iyi hissettiriyor.Ve başkasında bir şeyleri hoşgörebilmek zamanı gelince bize de hata yapma ve affedilme şansı tanıyor..
       Demem o ki,anahtar kelime hoşgörü..Günümüzde sosyal medyada çılgınca daha iyi insan olmamız için söylenmiş bir yığın Mevlana sözü okuyorsunuzdur.Bu şekilde daha iyi insan olmaya ihtiyacı olan 'diğer' insanlara ders vermeye çalışan bir yığın insan.Pekii Hoşgörü denince akla gelen isim Mevlana o kadar sözü ;biz adam olalım diye mi, yoksa başkalarını 'sosyal medya ' aracılığıyla adam edelim diye mi söylemiş?
Çokça düşünmek gerek..Sevgiler..